دربی روز گذشته بسیار جذاب بود و بی تردید هواداران دو تیم از دیدن یک فوتبال زیبا و مهیج لذت بردند.
پرسپولیس؛ تیمی با پلنهای متنوع برای گلزنی
پرسپولیس علاوه بر استفاده از ترکیبی هجومی، در جریان مسابقه نیز با تعویضهای تهاجمی نشان داد که تارتار به دنبال کسب سه امتیاز بوده است. تغییرات او در ادامه مسابقه نیز در راستای افزایش قدرت هجومی تیم و اضافه کردن نفرات بیشتر به فاز حمله انجام شد.
در این میان، ایگور سرگیف تنها بازیکنی بود که عملکردش پایینتر از انتظار به نظر میرسید. او در چند صحنه با مکث و تصمیمگیری کند، سرعت انتقال حملات پرسپولیس را کاهش داد.
در مقابل، استارتهای انفجاری علی علیپور پشت خط دفاع استقلال، یکی از مهمترین راههای پرسپولیس برای ایجاد برتری در یکسوم هجومی بود. علیپور بارها با فرار به فضای پشت مدافعان تلاش کرد خط دفاعی استقلال را وادار به عقبنشینی کند.
حرکات ترکیبی محمدمهدی محبی و مجید عیدی، جابهجاییهای بیفوما در عرض زمین و نفوذهای مهدی تیکدری نیز به پرسپولیس اجازه میداد از کانالهای مختلف حمله کند. حتی اضافه شدن خدابندهلو و پورعلی به فاز هجومی و تلاش آنها برای شوتزنی از پشت محوطه جریمه، نشان میداد پرسپولیس برای رسیدن به گل فقط به یک پلن وابسته نبود.
پرسپولیس در مقاطعی حتی با استفاده از پاسهای بلند و تغییر منطقه بازی تلاش کرد هافبکهای استقلال را از جریان بازی خارج کند و با انتقال سریع توپ به مناطق دیگر، فضاهای جدیدی برای حمله ایجاد کند.
تعویضهای تارتار نیز کاملاً در همین راستا بود. ورود محمد عمری، شهرآبادی، یاسین سلمانی و اوستون اورونوف با هدف افزایش توان هجومی و پیدا کردن راهی برای رسیدن به گل انجام شد.
در مجموع، تارتار تیمی باکیفیت ساخته بود که در فاز هجومی، راههای مختلفی برای خلق موقعیت داشت و از تنوع تاکتیکی مناسبی برخوردار بود.
بدون شک محمدمهدی محبی، مهدی تیکدری و پیام نیازمند را میتوان بهترین بازیکنان پرسپولیس در این مسابقه دانست؛ بازیکنانی که در بخشهای مختلف بازی نقش پررنگی در عملکرد تیم داشتند.
استقلال؛ دوندگی بالا و استفاده از عرض زمین
استقلالِ جوانِ سهراب بختیاریزاده با تکیه بر قدرت دوندگی بالا و پرسینگ مناسب، بارها فضاها را روی پرسپولیس بست و اجازه نداد حریف بهراحتی در مناطق خطرناک زمین صاحب توپ شود.
پرسهای سعید سحرخیزان، حرکات خطرناک آسانی و کوشکی در عرض زمین و اضافه شدن حردانی و گودرزی از سمت راست و چپ، بارها برای استقلال موقعیتسازی کرد. این جابهجاییها و استفاده از عرض زمین باعث شد استقلال بتواند خط دفاع پرسپولیس را از شکل منظم خارج کند و در مناطق مختلف زمین به موقعیت برسد.
حرکات تکنیکی اسماعیل قلیزاده نیز در خلق موقعیت برای آبیپوشان تهرانی مؤثر بود. او با توانایی در موقعیتهای یکبهیک و حمل توپ، یکی دیگر از ابزارهای استقلال برای شکستن ساختار دفاعی پرسپولیس بود.
تعویض اسلامی نیز تأثیر مستقیمی روی گل استقلال داشت و او با حضور مؤثر خود توانست پاس گل را بهسادگی برای همتیمیاش فراهم کند.
امیرمحمد رزاقینیا در نیمه نخست دقایقی از جریان بازی خارج بود و نتوانست بهطور کامل در ریتم مسابقه قرار بگیرد، اما قدرت دوندگی بالای او باعث شد بخشی از اشتباهات فنیاش پوشش داده شود. او در نیمه دوم عملکرد بهتری داشت و کاملاً به وظایف خود در ساختار تیمی عمل کرد.
مدافعان استقلال نیز تا حدی در مهار مهاجمان پرسپولیس موفق بودند، اما در چند صحنه در دوئلهای یکبهیک مقابل بیفوما، علیپور و محبی شکست خوردند و همین موضوع به پرسپولیس اجازه داد به فضاهای خطرناک پشت خط دفاع دست پیدا کند.
در مجموع، استقلال با استفاده مناسب از تمام عرض زمین و جابهجایی بازیکنان در فاز هجومی، بارها موقعیتسازی کرد و نشان داد تیمی شایسته در این مسابقه بوده است.
دربی میتواند زیبا باشد
شاید دربی شماره ۱۰۷ بیش از هر چیز ثابت کرد که مربیان میتوانند با جسارت و رویکرد تهاجمی، این مسابقه را برای همه بینندگان جذابتر کنند.
باید به تارتار و بختیاریزاده خستهنباشید گفت چراکه هر دو مربی تیمهایی هجومی، جسور و موقعیتساز ساخته بودند و همین رویکرد باعث شد دربی از نظر فنی و فوتبالی تماشایی باشد.
کمتر هواداری را میتوان پیدا کرد که از تماشای چنین مسابقهای لذت نبرده باشد.
دربی را میتوان زیبا بازی کرد و نباخت؛ بدون اینکه از جذابیت، هیجان و نتیجهگرایی فاصله گرفت.
